Sven Moren’s julehilsen til Arnfinn Breie

moren julehilsen

Sven Moren (født 24. oktober 1871 i Trysil, død 14. desember 1938 i Trysil) : Foreldre: Bonde John Svensen Moren (1845–1923) og Hanna Halvorsdatter Buflod (1848–1933). Gift 2.1.1907 med Gudrid Breie (21.3.1880–23.8.1963), dotter til bonde Tollef Larsen Skattebøl (seinare Breie) (1841–1914) og Kristi Evjen Noss (1847–1937). Far til Halldis Moren Vesaas (1907–95) og Sigmund Moren (1913–96). Sven Moren var bonde, norskdomsmann, ungdomsleiar og forfattar, ein fin heimstaddiktar og folkelivs- og naturskildrar. Sven Moren var født på garden Mora i Trysil, og budde der mesteparten av livet.

Arnfinn Breie var søster til Svien Morens kone, Gudrid Tolleivsdtr. Breie Moren 21.03. 1880—1963. Barnet deira, Halldis Moren Vessas 1907—1995 var den kjende lyrikar og omsetjar, gift med forfattaren Tarjei Vesaas.

Arfinn Breie

Arnfinn Tolleivsson Breie 21.07. 1883—1960 var gift med Kari Karoline Syversdtr. Luksengard. Karis foreldre var Syver Syversson Logsengard (Kongsvoll) og Liv Olsdtr. Vestenfor. Arnfinn og Kari gifte seg i 1923. I unge år var Arnfinn ein spretten kar som gjorde det godt både i skiløypa og på dansegolvet. Når han dansa laus, vart det stillt i stugu. Arnfinn var også innehavar av 3. premie frå kombinert renn i Holmenkollen, han var ein av dei fremste skiløyparane i dalen. I 1913 fekk han ein tur til Berlin. Lessing-theateret sette opp framsyninga Peer Gynt, og hyra Arnfinn til å danse laus og Asle Perstølen til å spela fele.

Arnfinn kjøpte Tjødndalen i 1899 for kr 3600 og kår. Arnfinn var ordførar i til saman 18 år, og hadde ei rekkje kommunale verv. Han fekk Kongens fortenestmedalje i gull.

I 1923 skreiv bladmannen Anders Mehlum: “Altså er tusenårsriket kommet til Aal.

Ordføreren (Helgesen) er ytterste Høyre og varaordføreren (Breie) decidert Venstremand!”

Vi gjengir her Sven Moren’s «Ferdabrev frå Hallingdal» frå 1907.
SVEN MOREN skrev i 1907 «Ferdabrev frå Hallingdal» i avisen Den 17de Mai. Han var en av talerne på stemne til Hallingdals fylkeslag det året. Etter stemnet oppholdt han seg i dalen en tid. Han var da nylig gift med ålingsjenta Gudrid Breie. Disse brevene er svært interessante ettersom de skildrer Hallingdal i en epoke som ikke er svært bredt dokumentert i skriftlige kilder.

Transkripsjon av OlavSataslåtten d.y.

«Å jau, eg fekk då sjå og høyre det eg for etter! Oppi Ål gjekk dei i heimebunad og tala heimemålet sitt både helg og yrke. Byklede og bymål var sjeldsynt vare. Ei heil bygd i sin eigen heimebunad, det er så uvant for ein skogbygding austatil! Ein vil snautt tru det. «Nationaldrakt, i byen og flatbygda er det same som Brudefærden, eller i Sæterjentens søndag på konsert. Ein ser det nok stundom’. Og tykkjer det er vent. Men skyv det ifrå seg att med ein sukk: — Romantikk. Jaja. Men her oppi er det ikkje romantikk. Her er det ærleg og reieleg realisme. Det er uvanleg gildt å sjå ei samling staute karar og kvende i heimebunad. Og hallingen kan syne seg når han berre får tid til å bu seg. Og tid til å halde lag. Og tid får han. Han er ikkje meir bunden av matatrevet enn han kan rive seg laus ein dag eller to eller tre eller fire. Og det var vel det! Her er då sanneleg nok av sturing og sut i bygdene våre!

Vi var bedne i gjestelag oppi øvre Ål. Der skulle koma så mykje bygdefolk. Gamalt og traust alt der. Faste omgangsformer. God, gamal skikk. Ingen slinger i valsen. Inni stova sit menn og kvende rundt veggene. Og svallet går lågmælt mann og mann imellom. Det er gildt sitja og lyde og sjå på andleta. I ei krå står ein høg mørkleitt mann med faste andletadrag og kloke snare augo. Høg panne. Lippene som to høgstilte strenger. Små, fine hender — ei hand på kvart kne. Han sit og svallar med sidemannen — som er tettare og meir austlandstung i sessen. Så teier han tankefull og lyder, snart lyfter han hovudet — og det blinkar i kvite tenner og snare augo og blanke sylvknappar. Eg tokkar meg forviten nærmare. — God dag, seier han og gjev meg handa. Har du funni vegen oppi Øvre-Ål du med? Koss står det til heime hjå dykk — med årsvoksteren? De har vel mykje skog der borte? Eg svarar ikkje stort. Eg sit og lyder. Målet hans er mjukt, ledug, klangfullt, fast. Så tek han til å fortelja. Og eg misunner han av heile mitt hjarta. For han har det som mang ein bokmakk må bite seg i ryggen etter, forteljekunst. Attåt kan han det som skodespelarane må lære, og som prestane burde lære, han kan tala på vokalen».

Og dette har han ikkje gått på nokon skule og lært. Det er ikkje kunst. Det er kultur. (Om vi alle fekk noko meir av denne kulturen? Og noko mindre av denne kulturen som er komen så i knipe så at han ikkje veit anten knipe skal skrivast med b eller p?). Eg sit og lyder og ser. Og drøymer meg bort i gamle tider. Dette er ikkje Noreg i 1907, den «glade enkes tid i kunsta, den Lehmkuhlske tid i politikken, den Perssonske tid i industrien, dette er Noreg på Olav Kyrres tid! — Å gjev draumen hadde vara! Så kom skuteisveinen — nei kjøkemeisteren med ei veldig ølskål. — Du lyt drikke, seier han. Takk! Eg drikk. Eg drikk meir enn eg trur eg har godt av. — Å du tir ikkje med det, seier’n. — Jau, takk, eg drakk dugeleg, seier eg. Og smiler. For eg tenkjer han må skjøna at eg ikkje mislika heimebrygget.— Nei du lyt drikke deg utyrst! Jaja. Eg set atter munnen til skåla — og kjenner angen av mogne byggåkrar og solrike humlehagar —friskt, kaldt, herleg. Og han gjev seg og går til neste mann. Så kjem ho Barbro og tek meg i armen: Eg tykkjer du ser ut som du vil danse? seier ho. — Du veit det— Ja kom berre!

Ho reiser seg brått så det lyser i sylv og saum. Eg høyrer fela ein stad og tråkket av føter. Dei er oppå loftet, seier Barbro. Og så går vi til loftet. Der sit spelemannen i ei krå med fela opptil bringa og hovudet slengt opp til veggen. Og springaren går huskande lett. Seinare er det mat — oppå loftet. Eit stort langbord, bognande fullt av god heimemat: ‘Småmat» og lefsekling fyrst. Så rjomegraut. Og til sist dylle. Det er stilt ved bordet. Ingen talar. Ein kunne høyre ei knappenål. Men eg kjem i «stemning» og kan ikkje godt teia. Felagen min lyt beda om orsaking for meg. Han veit ikkje folkeskikk, han, må veta. Enn under det høge loftsglaset ligg ein krans av kvendeandlet. Den fargerike hovudbunaden lyfter dei liksom fram i ljoset. — Sterke reinskorne andlet. Gode tenner. Frisk hamlet. Bringesylvet lyser på høge barmar. Sæl den ætt som får slike mødrer. Ølskåla går atter rundt. Bordgjestene sukkar og legg hendene i hop over fanget ein augneblink. Så opp att og ned trappa. Inni stova går dansen. Varmt. Karane kastar trøya. I det bleike sumarnattijoset ser ein skjorteermane som sviv og sviv — liksom kvite svaner . — Du skulle sjå ein skikkeleg lausdans! seier dokteren ein dag. — Ja takk! — Ja, kom til meg måndag. Og måndag går vi til dokteren, og vert godt mottekne, endå eg framleis går i bykleda. — Om? seier frua og ser tvilande på meg. — Han lyt få sleppe inn korså, seier dokteren (dr Hans Bruun), denne gongen.

Det er tjue par hjå dokteren. Men godt rom likevel, husrom og hjarterom. Dansen går. Springar og springar og springar. Eg undrast koss dei orkar. — Det røyner ikkje noko på dette, seier felagen min, varm og andpusten. — Det er så mange brigde i dansen, ser du. Berre sjå betre etter! Og eg ser, og finn at det er så. Der huskar dei av stad som fulirigga båtar i storm med alle segla oppe. Men snart lurer dei seg inn i ei vik og går leikar seg for ein lett bris. Så høgg vinden i att ved eit nes, kan jamvel kaste heile foringa hogt til vers. Men snarter dei atter på rett kjøl og sviv fint og stilt vidare. Ja var det ikkje så mange brigde i springaren, måtte ha verta keisam. For andre pardansar er ikkje i velten. Spelemannen skurar opp ein vals. Men gutane sit og hengjer med hovudet. Og gjentene går ut på altanen og dreg frisk luft. Reinlendaren er noko gjævare så eit par eller to hoppar frampå. Eit par freistar jamvel med «palikater», men gjev seg fort. Og «palikater» i hallingbunad — med dei vide stakkane? Hm. — Galopp? Nei. Andleta heng tunge i hendene. — Er det meining skapt i slikt? seier ein sterk plugg ved sida mi — riksmålsdans! Så kjem han Ola Ellingsgard: Få ein lausdans no! ropar’n og slengjer seg frampå golvet så hårspikane høgg i lufta som ein hanekam.

Og spelemannen stiller strengene og prøver seg fram — som når ein slåttekar brynerlijåen sin. Og jammen får han det til å bite. Ei ri står gutane og evar seg. Han Ola lyt frampå att og briske seg. Den vesle friske karen står som ein boge i lufta. Og det smittar. Gutane kastar trøya og spring fram, hyfser seg, krøkjer seg, svingar på tå, kastar seg som kipne ungfolar — fleire og fleire, villare og villare. Eg står og held meg fast i omnen og er redd både for meg sjølv og omnen. — Hau skump no! ropar dokteren. Ver fulle og ville som i gamle dagar. Og gutane vert «fulle og ville (endå alle var avhaldsmenn). Eggjar med heite ord, skumpar, slær, stangar med aksler og bak — stuper i golvet sprett opp att som stålfjører, legg seg på hælane, lyfter armane som til slag, svingar seg rundt — og skohælane blinkar i halvmørkret.

Hau ja. Dette er hallingen. Dette smakar fanitull og oskorei så lippene vert turre og tunga ligg stiv i munnen. Godt at det berre er på «læst som». Om morgonen sit vi og talar om dansen og bunaden og målet. Eg ynskjer at sjølve kongen kunne koma hit opp og sjå og høyre. Då ville han få ei vitring om det som ligg under vignetten. — Ja, kjem han hit og skal opne banen, så skal vi sanneleg møte opp, seier dokteren, og trø ein skikkeleg lausdans for han! Ja gjev bøndene i Noregs land rett no fekk nåde til å skjøna at det er dei som er dei eldste i landet og at det er dei som har det finaste målet og den eldste og finaste kulturen! Så slepp vi å sjå det gretelege syn at bønder går og apar etter all slags oppkoming! — Fy for skam! — Nei no vert eg så sinna, så no lyt vi syngje, seier frua og spring til pianoet. Og så syng vi alle så nærsom han Ola Ellingsgard, men han sit bleik og knyter nevane og slær takt: «Bykar stram på gata går fra trur han skal oss lære. Men ink je eg får støkk av deg sjølv eg rår min veg. Bonden er ikkje lenger mjuke, husbondsretten han vil me bruke.

Retten er vår, skulda er vår å lyde Noregs kår! Sola skin gjennom dei hege glasa. Elva syng under bakkane. Lia blenkjer i morgonsol Det finst ikkje så vakkert land på jorda, seier dokteren stilt. Det lyser i augo åt frua. Ho retter seg og lyfter armane over spelet stilt. Og «fedrelandssalmen» bruser fram i Ijoset. Skogane, vatna, berga, jokiane ligg og voggar og skin inni tonane».

I Hallingdal hev det vaksi fram ein stød kultur, og hallingkulturen hev i
ymse måtar skapt seg former som ein sjeldan finn maken til.
Hallingdølen er vel helst konservativ. Det er hans storlyte, men det er og
hans styrke. Standsskilnad hev folket her snaudt visst noko av, soleis i det dag-
lege liv. Tenaren sat tilbords med husbonden og kom med i all hans rådleggjing.
Borni vaks upp i bonde- og arbeidskår og lærde tidleg at tid er pengar.
Det vart ikkje tid eller høve til å gå for seg sjølv og drøyme. Det var stødt
for mykje å gjera. Og husi var ikkje soleis laga at born og foreldre kunde
stengja seg inne i kvar sitt rom og verta framande for einannan. Det var
ikkje noko kammers åt sonen eller noko kvistrom der dotteri kunde sitja og
lengte «over de høie fjelde». Det var ikkje serskilte tenarrom diheller. Hus
folki fekk vera ilag i helg og yrke, i kvild og i arbeid. Dei vart i beste mei
fling ein lyd. Husi ruva heller små. Men når eg kom inn vart eg ofte glåm-
øygd. Stugu var stor og ljos! Og her var mest alt eg ofte hev ynskt me måtte
få aust i markom, og. Her var peis. Og flattake som gjer det so trongt og
kvævt både for kropp og sjel — såg eg ingen stad. Her kunde ein få frisk
luft natt og dag, vinter og sumar, året rundt! Um eg kunde få flytje alle
bleike, brøstsjuke kvende — som stend året rundt under eit lågt flattak, over
ein osande komfyr heime — hit! Og borni som vert veike og missnøgde med
denne verdi fyrr dei lærer å segja Ja!jau! — Um ein fekk slengja eit reip yvi
slindi og hekte vogga i det og huska dei her framved peisen! Er det noko å
undrast på at hallingen vert spræk so han slengjer føtane uppi take i laus-
dansen. —

Nå. So var det langbord og høgsæte på gamal vis. Og svære
skåp i veggine. Og frå skåpi låg hyllor burtetter veggen. Og der stod steinty og
glastyg, skinande blankt, kvar ting på sitt rom. — Det gjorde stogune so kose-
lege. Og ein fekk ei velsigna kjensle av orden og reinsemd. Inn under lofte i
eine enden av stogu låg gjerne ein gjeld mest som eit «galleri» — med tropp-
uppgang frå stogu. Det var «Hemsedal». Og eit slikt «Hemsedal» fann ein
mest på kvar gard. Og det var både vænt og praktisk. Det vart nytta mest
til sengerom. Men sumarsbel låg gjentone mest i staburlofte. Og i lofte var det mangt.
Kistur og klæde av alle slag. Jamvel mat, rjomebraud — det fyrste og det
siste på alle bord i Hallingdal. Gutane fekk seg vel gjerne ein liten godbit
når dei gjekk innum «lofte» laurdagskveldane.

I utmerkte jordbruksbygder syner folke større kunsttrong enn i skogbyg-
dine. Eller kunsttrongen finn seg andre formir. Um ikkje alle jordbruk-
bygdir hev nått like langt eller vore like hepne. Her var mykje å sjå som sette
meg på den tanken, at desse bygdine hev nått lenger enn vanleg soleis. Og det
kan vel mykje koma av det, at hallingen er konservativ. Han hev halde på
sitt i uminnelege tidir. I det minste hev vænleikskrave halde seg sterkt gjenom
skiftande tidir og formir, so sterkt, at det kan gjera skade elles. Sjå no berre
med gangklædi åt kvendi. Dei er væne, dei er vænare enn nokon heime-bunad
eg hev set. Det er eit spel av fargar som er heilt ut vågsamt. Men del meistrar
fargane! Eit anna spursmål er det um klædi er gode og praktiske. Og her hev
det praktiske krave legi under for vænleikskrave. Det syner seg best med
kvendebunaden i Ål og Hol. Visst er han væn. Han kan gera husmanns-
kona til ei dronning. Men det tek timar å få’n skikkeleg på seg sett. Og dei
som ikkje er upptamde til det lyt hava andre til å hjelpe seg. — Han er ari-
stokratisk nok i so måte. Men det verste er at han øydelegg håret, og det til
gagns. Og det er for gale. — Håret som er den største prydnad på gjenteho-
vude! Nei, då hev gols-kvendi ein mykje betre hovudbunad. Og ho er fin
og nett gols-huva, — som gols-bunaden i det heile, — um ikkje nett so
drusteleg som kjerringhetta i Ål og Hol. Ja, dei sterke fargane rår enno deruppi.
og ikkje minst i heimemålingi. Og det syner stødleiken i kulturen deira og, at dei
kan handsama fargane so rett. I dei siste åri er det likevel kome inn ikkje so
lite uegte der med. Pakkefargane er komne mykje i bruk — til stor skade for fargesansen og snart kjem jønnbana. Og då spørst det um den gamle fine
bondekulturen kan stå seg mot den ferskaste og armaste av all kultur: jønn-
banekulturen. Då gjeld det å vera konservativ!

Ei heil bygd i sin eigen heimebunad, det er so uvant for ein skogbygding
austantil! Ein vil snaudt tru det. «Nationaldragt» i byen og på flatbygdi er
det same som «Brudefærden» eller «Sæterjentens søndag» på konsert. Ein «fær
det» nok stundom. Og tykkjer det er vænt. Men skyt det ifrå seg att med ein
sukk: — Romantikk — —. Jaha. Men heruppi er det ikkje romantikk. Her
er det ærleg og reideleg realisme. Det er uvanleg gildt å sjå ei samling staute
karar og kvende i heimebunad. Og hallingen kan syne seg når han herre fær tid
til å bu seg. Og tid til å halde lag. Og tid fær han. Han er ikkje meir
bunden av matstræve enn han kan rive seg laus ein dag eller tvo eller tre eller
fire. Og det var vel det! Her er då sanneleg nok av sutring og sut i byg-
dene våre!

Det var mykje mållesnad å sjå i Ål. Og eg tykte det var som det burde
og måtte vera. Og eg tenkte: Her byggjer dei kulturmåle på talemåle og
åndslivet på heimelive. Her, der folke talar so rein og fin norsk her vel dei
vel norsken til skriftmål og no dei hev fritt val!
Å ja ein skulde tru det. Men so urimeleg det kan høyrast — mange,
mange dyrkar enno framande gudar i Hallingdal. Mange dansar kring den
framande målkalven — i sylvknappar. Visst er det ei gåte! For reinare og rikare mål enn hallingmåle finst ikkje i Noregs land. Det er midlandsmåle fullferdig i alle formir. Og so
fastgrodd er det i talen at dei argaste målhatarar sjølve talar det — til spott
og spe for sjølve seg og til lått for alle andre — talar det fordi del ikkje kan
noko anna mål.

Arme folk. Det er då verkeleg til å ynkast inderleg yvi at byrge bøndar
som rår sin eigen grunn og si eigi framtid gjer seg til trælar soleis og til glis for
alle som veit at kultur ikkje er herming etter andre, men dyrking av det ein
sjølv eig. Elles veit du det er ikkje farleg. Vert måireisingi bore fram med
kraft og dugleik, vil trælehugen snart visna som sjukdomsspira visnar i den
friske kroppen. Og det er visst berre eit spursmål no når heile dalen frir seg
frå den lurvehetta som provinskulturen er og vert yvi eit so grunn-norsk folkeferd
som hallingdølane. Ein ser alt kvar det ber. Ungdomsrørsla fær sterkare tak i
all ungdomen etter kvart. Og det er målstrevet som ber ungelomsrørsla der som
i alle andre lutir i landet der denne rørsla er frisk. Og sterkaste og djervaste
karane i dale samlar seg no til reising av norskdomen. Og ungdomen fylgjer.

I den gamle tingstugu på Sundre heldt Fram 7. junifest. Og gildare
møtestad kunde ikkje ungdomen velja seg. Den utskorne svali (sjå Harry Fett:
Gamle norske hjem) vigslar ein til høgtid. Og troppi og dei smale gangane ter
fornemt som eit midaldersk slott.
Ja det skulde vera fest. Og fest vart det. Ålingane møtte mannsterke, og
det lyt eg få sagt: Gildare åhøyrarar er det vandt i finne for den som skal
bruka munnen kvar ein fer. Dei sterke ærlege andliti vert ein fast undergrunn
under tanke og kjensle. Og ordi dansar og sviv på lettan fot yvi alle dei gode
augo som tek stilt imot og gjev stilt attende — det som ein stakar sårast treng
her i verdi: tru.
Det skulde vera dans. Men fyrst vilde dei høyre den nye songen hans
«Ivar uppi myrom». Og di eg var næraste grannen hans, gnelte eg i og song
det beste eg kunde:
Flaumen går i Noreg er vår,
bjørka sprett i dalom o. s. fr.

Andliti lyfte seg. Sume knytte visst nevane — eg såg det ikkje, men eg
vonar det —. Og den eine dølen glytte på den andre. Hm. Var det so lel
at — dølann er det som rår? Ja, kvi ikkje? Kven annan? Var ikkje dø-
lane dei eldste? Hadde dei ikkje rudt jordi og bygt husi, og varna landet i
tusen år? Hadde ikkje dei husbondsretten enno?
Fyrst me kjem
so er det med klem,
me vil garden rydja.
Bondemål kvast som stål
gjev ikkje lenger til. Bondemål? Ja kvi ikkje bondemål? Vårt eldgamle rike sterke bondemål!
Far og mor sitt mål!
— Norskt mål vil me i Noreg hava
ikkje lenger med dansken kava.
Flaumen går i Noreg er vår.
Og dølann er det som rår!

Seinare sat eg såg på springaren. Han var friskare, kåtare, djervare enn
nokonsinne. Dei slo i helane, dei trampa i golve, dei lyfte gjentune høgt til
vers so sylgjune rasla som ospelauv i storm.
— Hau! Dølann er det som rår. Hau! Bondemål kvasst som stål gjev
ikkje lenger tål! Av skal ho hivast lurvehetta. Gullhjelm lyser i morgongletta.
Bondemål — kvast som stål — gjev ikkje lenger tål!
Det var meisterspelemannen i Hallingdal, Tor Grimsgard, som spela. Tonane reiv seg laus frå fela hans og hogg seg fast i kvar bloddrope — mana,
minna, drog — attende til det gamle, fram mot det nye.
No sat gjentone andslopne kring veggene. Og gutane stima ihop ved døri.
For no kom lausdansen. Tonane hauka under loftet, eggja, reiv og sleit i kvar
sen og tåg. Og gutane klemde seg saman. Og spaningi auka. Ein hadde ei kjensle
som fyre eit torever. So med ein gong sprang ein gut or flokken og tvinna seg inn i tonane, lett
som ei fjør og fast i veden som ei eik. Svein Nestegard, kviskra felagen min.
Fyrstepremi-vinnaren i Vestmannalaget. Men der sprang doktoren (dr. Bruun) inn i flokken og slengde fram ein til: Arnfinn Breie. Folk klemde seg inn mot veggine
og stirde. Augo lyste. Munnane stod opne. Ingen rørde so mykje som ein
finger. Berre spelemannen stod i si krå og riste tonar or fela si so det båra
gjenom salen. Og dei tvo dansarane kasta seg, krøkte seg, svingde seg verre
og verre.

Det var lett å sjå på dansarane og på folket, at dette var kappdans. Og
det var ymse meiningar um kven som var basen — av dei tvo. Men alle var
samde um at dette var meisterdansarane i dalen.
Seinare kom andre frampå. Og no var del ikkje vande å få til. Den
myrke toreskyi ved døri Iøyste seg upp. Og jammen vart det blenkjing i sylv
knappar, og dunning i golv og veggir. Her var ovleg mange spræke dansarar. —
Det kvitna i kinn, det skein i augo. Det drog seg som ei stynjing gjenom
salen av berre spaning — — -—. Eg såg og såg. Og tenkte og skyna, skyna
kor lett kniven måtte sitja i slira i slike stundir — når øle og brennevine verka
og gjentune stod rundt ikring. Og di meir eg såg og høyrde av Hallingdal, hallingmål og hallingdans, —di vissare vart eg i mi gamle von: Dette folke er liv laga i sin eigen heim.

Reklamer

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut /  Endre )

Google+-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut /  Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut /  Endre )

Kobler til %s